Verbergen

Coronavirus: het laatste nieuws voor het Amsterdamse Bos vindt u op amsterdamsebos.nl/coronavirus.

Pad tot huidige pagina

Boswachtersweblog Amsterdamse Bos

Boswachtersweblog Amsterdamse Bos

In dit weblog vertellen onze boswachters over hun belevenissen in het Bos en interessante wetenswaardigheden.

Bloggende boswachter Pieter Rust

Je kunt op reageren via de knop, 'reageer' onder ieder bericht. Reacties worden een paar keer per week verwerkt. Dit betekent dat het even kan duren voor jouw reactie zichtbaar is.

Kijk hier voor meer informatie over de Boswachterij in het Amsterdamse Bos.

43 jaar in het Amsterdamse Bos
17 december 2019 om 08:46
Boswachtersweblog
thumb_samkids02

Ik ben Sam juffermans en werk 43 jaar in het Amsterdamse Bos. Op 20 januari 2020 ga ik met pensioen. Na mijn opleiding aan de middelbare Landbouwschool en daarna militaire dienstplicht bij de luchtmacht ben ik begonnen bij aannemer Beuker.

Voor deze aannemer heb ik twee jaar in het Bos gewerkt (kanten langs voet- en fietspaden maaien en ’s winters bomen uit het bos slepen met de paardjes). Daarna heb ik voor Beuker nog een jaar in de tekenkamer gezeten op de oude Uitkijk (red.: de oude locatie van het beheerkantoor) en heb daar de kaart met de opstanden afgemaakt welke nu nog gebruikt wordt.

In november 1978 ben ik begonnen als boswachter. Ik heb in die 43 jaar duizenden kinderen en volwassenen het prachtige Amsterdamse Bos rondgeleid, gevaren of gefietst. Daarnaast liep ik van april tot en met september 4 vlinderroutes en 3 libelleroutes.

In de 41 jaar als boswachter heb ik honderden bonnen uitgeschreven als onbezoldigd ambtenaar van Rijkspolitie of  BOA. En 36 jaar met een diensthond gelopen. Als BOA ben ik 4 jaar geleden gestopt.

De jaren zijn omgevlogen, alsof ik gisteren pas in dienst kwam. Ik weet niet of het nog van deze tijd is om 43 jaar op dezelfde plek werkzaam te zijn. Maar als je je dromen nastreeft, fijne collega’s hebt en in de natuur van het Amsterdamse Bos mag werken, zijn teleurstellingen snel vergeten.

Het is niet altijd rozengeur en maneschijn geweest maar de problemen losten zich weer op tijd op. Er is in de jaren wel het een en ander veranderd in het Amsterdamse Bos, ik heb de halve leeftijd van het Bos meegemaakt. Een paar voorbeelden: de komst van de Schotse hooglanders, het Tennispark, SIVA-terrein ('Vietnamweide'), het entreegebied, het SchinkelBos, Vogeleiland, het Genie (red.: huidige locatie beheerkantoor), de Uitkijk, het Bezoekerscentrum. Het Land van Bosse, meer hooiland en minder grasgazon, de Geitenboerderij, de Bosbaan-tribune en -verbreding, het speeltuintje en kiosk noordkant, diensthonden, Stadskwekerij die nu Bloesempark is, enz..

Als gemeentelijk jachtopzichter heb ik ook jaren in de stad gewerkt (vooral ’s nachts ). Als boswachter werden we steeds meer betrokken bij beheer en onderhoud, wat leuke opdrachten opleverde als fiets-wandelroute inventariseren of de paaltjes nog goed stonden. Lanen inventarisatie op weggevallen bomen.

Het was een mooi Bos en in het is in de loop der jaren steeds mooier geworden. 43 Jaar geleden waren het dunne boompjes, nu is het een echt BOS geworden, en daar heb ik aan mogen meewerken.

Ik kom zeker regelmatig even terug om een wandeling door het Amsterdamse Bos te maken.

Sam Juffermans

De smidse is weer open
14 juni 2019 om 12:38
Boswachtersweblog
De 'smidse' van de zanglijster, foto: Sam Juffermans.

Op een rondje door de Bos kwam ik een smidse van de zanglijster tegen. Een smidse bestaat uit een plaats in het bos waar een grote steen bij ligt. De steen wordt gebruikt door de zanglijster om er huisjesslakken op stuk te slaan. Deze plekken worden soms jaren gebruikt. Er liggen dan ook slakkenhuisjes van verschillende jaren op de smidse.

Er zijn niet veel vogels die gereedschap gebruiken om ergens bij te komen waar ze niet bij kunnen. Ook de koperwiek, familie van de zanglijster, wil wel huisjesslakken stuk slaan op stenen.  De huisjesslak is niet het hoofdvoedsel van de zanglijster, dat is de regenworm. Maar in droge tijden, of als er veel sneeuw ligt, gaan ze over op slakken. In het voorjaar zijn er genoeg rupsen en om wat afwisseling in het menu te brengen eten ze ook slakken. In de herfst gaan ze dan weer over op bessen die dan veelvuldig voorradig zijn.

Strooi dus geen gif tussen de planten om de slakken te doden, ze spelen een rol als voedsel voor vogels. Vergiftigde slakken zijn weer funest voor de dieren die slakken eten. De zanglijster is een grote slakkeneter, dus heb je ze in de tuin laat ze dan lekker hun gang gaan op zoek naar slakken.

Vreemde wezens
28 maart 2019 om 14:29
Boswachtersweblog
Foto: plukplek in het Bos waar een roofvogel een halsbandparkiet heeft 'geplukt'; Sam Juffermans.

Het aantal roofvogels is de afgelopen jaren gestaag gestegen. Dit komt onder andere door minder gebruik van gif in de landbouw. Ook in het Amsterdamse Bos leven roofvogels, zoals de buizerd, sperwer, havik, torenvalk en ook de kiekendief, slechtvalk en de boomvalk worden wel eens waargenomen.

Een jaar of 15 geleden kwam een nieuwe soort vogel ons land bevolken, de halsbandparkiet. Dat was even schrikken voor de roofvogels want deze kleur kenden ze niet in het luchtruim. Ook toen ze nog in het nest zaten werden ze niet gevoerd met groengele vogels. Doordat de roofvogels deze vogels niet kenden werden de halsbandparkieten ook niet gevangen door de roofvogels. Hierdoor kon de halsbandparkiet zich snel vermeerderen in ons land.

Inmiddels is dat veranderd, de roofvogels als havik en buizerd hebben ontdekt dat ook halsbandparkiet een lekker hapje is. In het Amsterdamse Bos trof ik een plukplek aan van een havik die een halsbandparkiet had geplukt. Let wel 'geplukt' maar niet opgegeten, dat heeft hij/zij ergens anders gedaan. Misschien heeft de roofvogel wel ergens een nest met jongen in het Bos.

Nieuwe boswachter
31 januari 2019 om 11:52
Boswachtersweblog
Onze nieuwe boswachter Claudia Plaisier.
In juni 2018 besloot ik een carrièreswitch te maken. Na 15 jaar bij de politie gewerkt te hebben was het welletjes, ik wilde iets anders. Alle kommer en kwel had ik wel gezien en een hoop boeven waren inmiddels gevangen.

Een collega attendeerde mij op een vacature bij de Boswachterij in het Amsterdamse Bos. Ik ken het Bos best goed. Tijdens het werk bij Politie Amstelveen kwam ik er met grote regelmaat en privé bezocht ik het Bos ook regelmatig. Maar wat houdt het nou in om boswachter te zijn?

Blauw groen

Dus vroeg ik een oriëntatiegesprek aan en had een geweldig gesprek. Deze baan zag ik wel zitten, maar ik schatte mijn kansen vrij klein in. Ik had een ‘blauwe’ achtergrond, dus het handhaven zou geen probleem zijn. Bloemetjes, plantjes, diertjes, daar wist ik eigenlijk niet zo heel veel van. Ik heb mijn vmbo-diploma behaald aan de land- en tuinbouw school. En toen het nummer 144 werd ingevoerd heb ik het certificaat Dierenpolitie behaald. Het groen, daar lag mijn nieuwe uitdaging.

Ik stelde een motivatiebrief en cv op en stuurde ze op. Twee weken later kreeg ik een uitnodiging voor een gesprek. Het gesprek verliep ontspannen, ik vertelde honderduit over waarom ik boswachter wilde worden. Met een goed gevoel ging ik weer richting huis. Enkele dagen later werd ik gebeld en een tweede gesprek volgde. Ook dit gesprek verliep goed. Na het weekend vertelden ze me dat ik mocht terugkomen voor een arbeidsvoorwaardengesprek. Bingo, ik werd aangenomen!

8 oktober 2018 was mijn eerste werkdag. Ik had inmiddels kennisgemaakt met de meeste collega's en kon gaan beginnen. De eerste week was ik voornamelijk bezig met het leren kennen van de organisatie en mijn spullen op orde brengen. De tweede week ging ik naar buiten om het Bos te leren kennen. De wegen kende ik al, maar wat staat er nou eigenlijk in zo’n bosperceel? Ik stortte me op de geschiedenis van het Amsterdamse Bos. Feiten zijn makkelijk te leren en vinden bezoekers tijdens excursies interessant.

Spannend

Tijdens de Nacht van de Nacht op 27 oktober mocht ik van mijn collega Pieter voor het eerst zelf een excursie verzorgen. Strak van de spanning maar vol goede moed dook ik het diepe donkere Bos in. Halverwege de wandeling was ik mijn oriëntatie volledig kwijt. Daar stond ik midden in het donkere Bos met 20 gasten. Gelukkig liep mijn collega Pieter achter in de groep. Nadat ik ze iets had verteld vroeg ik hem onopvallend welke kant ik op moest. Hij lachte en hielp me opnieuw oriënteren en ik vond zelf weer een route terug.

Ik heb nog nooit zo genoten van een wandeling en de mensen om me heen. Wat was iedereen enthousiast als ik vertelde en meelevend als ik iets niet wist!